Pod koniec 1946 wyjechał wraz z ojcem na krótko do Brazylii, gdzie mieszkał w Rio de Janeiro brat jego matki, z zamiarem stałej emigracji, jednak rozczarowany szybko wrócił do kraju. Po powrocie i zdaniu eksternistycznej matury w Krakowie, studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Debiutował w 1947 na łamach dodatku do Dziennika Polskiego. W latach 1949–1950 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1950 był redaktorem Polskiego Radia w Krakowie. Po zawarciu ślubu kościelnego (którego udzielił powinowaty jego żony ks. Franciszek Macharski, przyszły kardynał) zmuszony przez władze partyjne do wyjazdu z Krakowa. W 1952 zamieszkał w Poznaniu, gdzie był założycielem, a w latach 1953–1962 kierownikiem artystycznym Teatru Satyry. Był także kierownikiem literackim Teatru Dramatycznego w Poznaniu (1958–1961) oraz Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1956–1957). Po śmierci żony w 2001 powrócił do Krakowa.
Przed 1989 odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu.