Nazwisko Korczak przyjął oficjalnie wraz z ojcem i bratem Janem zaraz po zakończeniu II wojny światowej.
W 1941 wraz z matką został osadzony w krakowskim getcie, skąd uciekł, a następnie w latach 1943–1944 ukrywał się w Warszawie i Otwocku, dzięki pomocy Ireny Sendlerowej i Juliana Grobelnego. Matka zginęła w obozie zagłady w Bełżcu, ojciec i brat trafili w głąb Związku Radzieckiego. Był kolporterem prasy podziemnej, znalazł się w konspiracji. W sierpniu 1944 gdy jego oddział wyruszył na pomoc walczącej Warszawie został zatrzymany i osadzony przez Sowietów w obozie na Majdanku. Następnie skierowany do szkoły oficerskiej w Lublinie, którą ukończył w stopniu chorążego. Stamtąd trafił do 69. pułku artylerii przeciwlotniczej 2 Armii Wojska Polskiego i uczestniczył jako żołnierz m.in. w operacji łużyckiej. W latach 1944–1948 służył w Ludowym Wojsku Polskim. W latach 1944–1948 należał do PPR, a w latach 1948–1983 do PZPR.