Pod kierunkiem profesora powstały pierwsze jego opracowania dotyczące wapieni dewońskich Gór Świętokrzyskich oraz tufów filipowickich Kowalskiej Góry.
Na wniosek Centralnego Urzędu Geologii został 1 lipca 1953 przeniesiony w ramach nakazu pracy do Warszawy i zatrudniony w Instytucie Geologicznym, początkowo na stanowisku zastępcy kierownika Zakładu Surowców Skalnych, a następnie kierownika Zakładu Surowców Specjalnych. Prowadził tam grupę dokumentującą złoże siarki w Machowie i za dokumentację tego złoża otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi.
W latach 1956–1957 zorganizował, a następnie kierował Zakładem Złóż Metali Nieżelaznych. Nadzorował wówczas poszukiwania osadowych złóż rud miedzi w rejonie Lubina. W 1957 został przeniesiony do Zakładu Złóż Surowców Promieniotwórczych. Korzystając z pomocy i rad prof. Kazimierza Smulikowskiego zbudował na początku lat 1960. aparaturę do oznaczania wieku bezwzględnego metodą argonową, która przez wiele lat pracowała w Instytucie.
W 1962 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych na podstawie rozprawy doktorskiej Uran w polskich fosforytach, przygotowanej pod kierunkiem prof. K. Smulikowskiego.