W kwietniu 1904 Kietliński został mianowany flagowym oficerem artyleryjskim sztabu Eskadry Pacyfiku (głównym artylerzystą eskadry) i służył odtąd na pancerniku „Cesariewicz„. Wziął udział w bitwie na Morzu Żółtym 10 sierpnia 1904, w toku której został ranny od wybuchu pocisku, który zabił dowódcę eskadry kontradmirała . Uszkodzony pancernik został po bitwie internowany w chińskim porcie Qingdao do końca wojny. Za udział w tej bitwie, Kietliński został odznaczony w 1906 Orderem św. Stanisława II klasy z mieczami.

Dalsza służba i I wojna światowa Po wojnie, w latach 1906–1908 był flagowym oficerem artyleryjskim w sztabie dowódcy eskadry ćwiczebnej Morza Czarnego, a w latach 1908–1909 – sztabie dowódcy Floty Czarnomorskiej. Od 1909 służył jako starszy oficer na pancerniku „Ioann Złatoust”, w 1910 awansował na stopień komandora porucznika. W 1910 był wysłany w delegację do Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch w celu zapoznania się z organizacją i szkoleniem tamtejszych flot. Od czerwca 1913 był wykładowcą z dziedziny artylerii i organizacji flot obcych w nikołajewskiej akademii morskiej.