W latach trzydziestych pracował w ludowych komisariatach Białoruskiej SRR.

W 1925 objął posadę rektora Komunistycznego Uniwersytetu Białoruskiej SRR im. Włodzimierza Lenina. Dwa lata później został szefem oddziału polskiego Instytutu Kultury Białoruskiej.

Był aktywnym członkiem Komunistycznej Partii Białorusi, zasiadał w jej Komitecie Centralnym (1924–1929). Wchodził w skład CKW Białoruskiej SRR (1924–1929), będąc członkiem jego prezydium (1926–1929).

Jest autorem kilku prac naukowych, m.in. „Chłopskie partactwo czy gospodarka społeczna. Sprawa polska podczas rewolucji” (Mińsk–Moskwa 1920), „Nacjonalizacja ziemi na Białej Rusi” (1920) i „Robotnik polski w Rewolucji Październikowej na Białorusi” (Mińsk 1927). Jego przedmowa do książki-zbioru dokumentów „Rok 1863 na Mińszczyźnie” wydanego w 1927 stała się pretekstem do nagonki przeciwko autorowi i oskarżeń o nacjonal-bolszewizmSierocka Krystyna, „Polonia radziecka 1917-1939”: z działalności kulturalnej i literackiej”, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1968, s. 120-123.