W wyborach w czerwcu 1917 uzyskał mandat radnego Rady Miejskiej w Mińsku z list Polskiego Zjednoczenia Socjalistycznego, które uzyskało 8% głosów w skali miasta, stanowiąc konkurencję dla narodowo-demokratycznego Polskiego Komitetu WyborczegoTarasiuk Dariusz, „Między nadzieją a niepokojem: działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905-1918”, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2007, s. 175.
Jako aktywny działacz ruchu bolszewickiego był członkiem Komitetu Wykonawczego Rady Delegatów Żołnierskich i Robotniczych w Mińsku. W grudniu 1917 objął funkcję komisarza ds. polskich Obwodu i Frontu Zachodniego. Od marca do listopada 1918 więziony przez Niemców w obozie w Havelbergu. Po zwolnieniu został w 1919 mianowany wicekomisarzem rolnictwa i leśnictwa Litewsko-Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W 1920 kierował Wydziałem Rolnym w Tymczasowym Komitecie Rewolucyjnym Polski. Od 1921 do 1924 pełnił urząd sekretarza Biura Polskiego KC RKP(b). Stał na czele Ludowego Komisariatu Rolnictwa Białoruskiej SRR (1924–1925), był również przewodniczącym Rady Gospodarczej Białoruskiej SRR odpowiadając za plan gospodarczy, oraz wiceprzewodniczącym SNK Białoruskiej SRR.