Ruchy i techniki używane w poppingu generalnie skupiają się na ostrych kontrastach, od bycia robotem, przez sztywność i duże rozluźnienie do płynności. W przeciwieństwie do b-boyingu i ruchów wykonywanych w „parterze”, popping zawsze przedstawia tancerza w pozycji stojącej (z nielicznymi wyjątkami, kiedy to tancerz schodzi do parteru na kolana, lub jeszcze rzadziej, gdy kładzie się on cały na parkiecie, by wykonać tzw. ground moves).
Muzyka W latach 70. popping był tańczony do funku i muzyki disco, do utworów takich artystów jak: Zapp, Dayton, Dazz Band, Cameo i James Brown. Z nadejściem lat 80. popperzy zaczęli również wykorzystywać muzykę elektroniczną, wśród której znajdowały się utwory artystów jak: Kraftwerk, Yellow Magic Orchestra, Twighlight 22, Chromeo, Egyptian Lover i World Class Wreckin’ Cru. W tamtym czasie wykorzystywano również utwory hip hopowe artystów jak Afrika Bambaataa, Kurtis Blow, Whodini czy Run-D.M.C. Dzisiaj popping jest tańczony niemal do każdej muzyki od funku przez hip hop po muzykę elektroniczną.
Muzyka do poppingu składa się z prostych i równomiernych uderzeń w tempie 90-120 uderzeń na minutę w tempie 4/4.