Okręt wciągnięto pod tą nazwą na listę floty 11 stycznia 1899 roku, razem z innymi okrętami programu dla potrzeb Dalekiego Wschodu. 17 lutego stocznia rozpoczęła etap budowy okrętu. Stępkę pod budowę „Cesarewicza” położono na pochylni roku6/18 maja 1899 roku to oficjalna stoczniowa data położenia stępki, ale faktycznie miało to miejsce kilka dni wcześniej, gdyż I. Grigorowicz raportował 1 maja 1899 roku o rozpoczęciu montażu stępki na pochylni (). Nadzorującym budowę, a następnie dowódcą okrętu w budowie został Iwan Grigorowicz, a od strony technicznej nadzorującym był młodszy budowniczy okrętów K. Boklewski. Oficjalna uroczystość położenia stępki miała natomiast miejsce dopiero , razem z krążownikiem „Bajan”. Przy budowie uczestniczył szereg poddostawców, m.in. kotły wykonywały zakłady Delaunay-Belleville pod Paryżem. Maszyny wykonywane były w Marsylii, a uzbrojenie dostarczył (z opóźnieniem) zamawiający z Zakładów Obuchowskich w Rosji. Wodowanie kadłuba miało miejsce roku. 29 marca 1901 roku budowany okręt oglądał podczas wizyty w Tulonie prezydent Francji Émile Loubet, przy czym czterech oficerów rosyjskich otrzymało wówczas odznaczenia Legii Honorowej. Budowa się opóźniała z różnych przyczyn, w tym niskiego tempa prac i opóźnień poddostawców.