Kulisy procesu decyzyjnego nie są znane, ale w opinii historyków o wyborze projektu francuskiego (jak i zamówieniu pancernika w USA) decydowały względy pozamerytoryczne i układy poszczególnych osób odpowiedzialnych za marynarkę na dworze carskim; niewykluczone że też osobiste korzyści różnego rodzaju.
Umowę na budowę pierwszego okrętu ze stocznią FCM, o wartości 30 280 000 franków (11 355 000 rubli), podpisano 8 lipca 1898 roku. Zakładała ona budowę okrętu w 46 miesięcy (dla porównania „Retwizan” – 30 miesięcy) i dostarczenie dokumentacji dla budowy w Rosji. Projekt był wzorowany na francuskim pancerniku „Jauréguiberry”. Stocznie rosyjskie miały zbudować dalsze pancerniki tego typu (z powodu wprowadzonych modyfikacji, określone jako osobny typ Borodino). Stocznia FCM wykonała szczegółową dokumentację projektową do 8 października, po czym następnie trwało jej uzgadnianie ze stroną rosyjską i wprowadzanie zmian. Etap projektowania jednak przedłużał się, także z powodu wymiany korespondencji stoczni z MTK i długotrwałego oczekiwania na odpowiedzi. Car Mikołaj II zaakceptował 21 grudnia 1898 roku dla pancernika nazwę „Cesariewicz” (Цесаревич), noszoną wcześniej przez fregatę żaglową z 1838 roku i parowo-żaglowy okręt liniowy z 1857 roku.