Opór stawiali natomiast właściciele ziemscy, jednak możliwość przenoszenia się chłopów na Wołoszczyźnie w związku z brakiem rąk do pracy w pewnym stopniu wymusiła na nich lepsze traktowanie chłopów.
Okres rządów Konstantyna Mavrocordata to także okres nasilenia się konfliktów pomiędzy bojarami miejscowymi, a możnymi napływowymi (greckimi). Konflikty te występowały praktycznie już od kilkudziesięciu lat, niejednokrotnie przekształcając się w krwawe porachunki (np. w 1716), lecz zupełne odsunięcie miejscowych elit na boczny tor, związane z rządami fanariotów, otaczających się w głównej mierze swoimi rodakami spotęgowało te waśnie.
W polityce zagranicznej Konstantyn był lojalny wobec Imperium Osmańskiego. Za jego rządów, w 1739 (po zakończeniu kolejnej wojny austriacko-tureckiej powróciła w granice Wołoszczyzny oderwana dwadzieścia lat wcześniej Oltenia – to też mogło być przyczyną niektórych wspomnianych wyżej reform, jako że przez okres panowania austriackiego przeprowadzono tam szereg zmian.
Zmarł podczas wojny rosyjsko-tureckiej w 1769 – został raniony i wzięty do niewoli przez Rosjan podczas obrony Gałacza i zmarł krótko potem w niewoli w Jassach. Jego synem był późniejszy hospodar mołdawski Aleksander Mavrocordat I.
Bibliografia J. Demel, Historia Rumunii, Wrocław 1970.
Kategoria:Władcy Wołoszczyzny Kategoria:Władcy Mołdawii Kategoria:Urodzeni w 1711 Kategoria:Zmarli w 1769