Konstantyn był człowiekiem wykształconym i piastując oba trony starał się przeprowadzić w obu księstwach pewne reformy. Dotyczyły one spraw podatkowych (tutaj rozpoczął je już jego ojciec Mikołaj), sądowych (zdecentralizował w pewnym stopniu system sądowniczy) i administracyjne (starał się ograniczyć korupcję). W 1746 wprowadził na Wołoszczyźnie obowiązek kształcenia synów bojarskich, o ile byli oni przeznaczeni do służby państwowej. Chciał też ograniczyć zbiegostwo chłopów, osiągające coraz większe rozmiary z uwagi na rosnący ucisk ze strony właścicieli ziemskich – służyły temu dekrety o zniesieniu poddaństwa wydane w 1746 na Wołoszczyźnie (gdzie ustalono cenę wykupu chłopa z poddaństwa i zezwolono mu na wolne przenoszenie się) i w 1749 w Mołdawii (gdzie z kolei ograniczono możliwość handlu chłopami, ale nie dano im możliwości przenoszenia się). Oba te dekrety określały również zakres pańszczyzny, co poprawiało co prawda los chłopów poddanych, pogarszało jednak położenie tych, którzy dotąd pańszczyzną nie byli objęci. Reformy te zaakceptował również Konstantynopol mając na uwadze spadek dochodów z powodu chłopskich ucieczek.