Ducha.
W listopadzie 1940 Elektoralna znalazła się w obrębie warszawskiego getta, z którego jej nieparzystą (południową) stronę wyłączono w grudniu 1941, natomiast parzystą – w sierpniu 1942. Od 11 listopada 1940 do 13 grudnia 1941 przy Elektoralnej 11 mieszkał przewodniczący warszawskiej Rady Żydowskiej Adam Czerniaków.
Podczas powstania warszawskiego 9 sierpnia Niemcy uderzając z Woli spalili całą zabudowę i wymordowali mieszkańców. Zburzeniu uległy wtedy tylko nieliczne obiekty, jednak już w roku 1946 Dział Inspekcji Budowlanej BOS nakazał wyburzenie nawet dobrze zachowanych budynków. Zagładzie uległa nawet corazziańska kamienica pod nr 1, wyburzona w 1949. W miejsce unikatowej enklawy historycznej zabudowy wzniesiono szereg obiektów o historyzujących fasadach; ocalałe domy obniżono oraz pozbawiono wystroju architektonicznego. W latach 1949–1960 między ulicami: Orlą, Świerczewskiego (od 1991 al. „Solidarności”), Żelazną, Chłodną i Elektoralną zbudowano osiedle mieszkaniowe Mirów zaprojektowane przez zespół Tadeusza Kossaka i Janusza Kahla.
W latach 1959–1960 przy Elektoralnej 5/7 wzniesiono pierwszą szkołę „tysiąclatkę” w Warszawie – XVII Liceum Ogólnokształcące im.