wybudowany w latach 1859–1861 według projektu Józefa Orłowskiego był w tym czasie najnowocześniejszą placówką w mieście.
W roku 1879 ułożono eksperymentalną nawierzchnię z żeliwnych krat, zastąpiona potem drewnianym brukiem, i ostatecznie kostkami czerwonego granitu. W początkach XX wieku Elektoralna była ulicą handlową, pełną sklepów i lokali usługowych; podobnie jak na sąsiedniej ulicy Przechodniej było tu bardzo wiele sklepów z ubiorami i galanterią. Po roku 1900 wybudowano przy ulicy kilka nowych obiektów; u zbiegu z nieistniejącą już ulicą Solną (obecnie Aleja Jana Pawła II) wzniesiono trzypiętrową kamienicę z zaokrąglonym narożnikiem, której przyziemie wypełniły wysokie, dwukondygnacyjne witryny. W pierwszej połowie lat 20. XX wieku w jednej z kamienic, funkcjonowała szkoła powszechna nr 22, do której uczęszczał ks. Jan Twardowski (1922). Lata trzydzieste przyniosły nadbudowę kilku kamienic, okres wczesnego modernizmu przyniósł budowę dwóch nowych obiektów. Krótko przed rokiem 1939 zadbano o estetykę ulicy, porządkując zasłaniające fasady bardzo liczne szyldy.
Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939. Zniszczeniu uległy m.in. zabudowania biurowe Banku Polskiego oraz Szpital Św.