W następstwie powziętej uchwały Konwent powołał specjalną komisję, która miała sformułować drugi dekret, dotyczący jedynie likwidacji Kompanii Indyjskiej. Zasiadający w niej Delaunay, Basire, Chabot i Julien zaoferowali akcjonariuszom przedsiębiorstwa następujący układ: komisja miała tak napisać dekret, by umożliwić Kompanii Indyjskiej samodzielne zakończenie działalności, już bez udziału rządu (i tym samym bez strat dla udziałowców), za cenę około 500 tys. liwrów. Kwota ta najprawdopodobniej faktycznie wpłynęła do ich rąk, gdyż w zredagowanym tekście dekretu znajdowały się liczne wyrażenia o charakterze wieloznacznym, podatne na korzystną dla Kompanii interpretację.
Dekret przepadł jednak na skutek głosowania w Konwencie, gdyż po jego odczytaniu deputowani zorientowali się w leżących w nim możliwościach manipulacji i wprowadzili istotne poprawki. Fabre d’Eglantine, wspierany przez Robespierre’a, doprowadził do jednoznacznego wprowadzenia do tekstu informacji o likwidacji Kompanii przez państwo, a Pierre Joseph Cambon – o pokryciu przez akcjonariuszy spółki całego ewentualnego deficytu.