Dopuszczono możliwość dyskusji nad stanem kraju (choć w ograniczonym zakresie, głównie dotyczącym gospodarki, z czasem pojawił się m.in. temat reformy stosunków pańszczyźnianych), zwiększyła się też częstotliwość obrad sejmu, a nawet rozpoczęto wydawanie sprawozdań z czynności sejmowych. Nadal jednak faktycznie sejm nie posiadał żadnej władzy, a powoływany przezeń Wydział uzyskał jedynie możliwość dysponowania ograniczonym „funduszem domestykalnym”. Nie zmieniły się także zasadniczo warunki niezbędne do zasiadania w sejmie – nadal obowiązywały zasady z czasów Józefa II. Niewielu uprawnionych brało udział w obradach sejmu, obowiązywała zasada, że nieobecność nie wpływa na ważność obrad.
W pierwszym sejmie stanowym zasiadali: ze stanu duchownego: arcybiskup Andrzej Alojzy Ankwicz; ze stanu magnackiego: Stanisław Siemieński, Józef Maksymilian Ossoliński, Antoni Lanckoroński, Teofil Wojciech Załuski, Jan Kanty Edward Stadnicki, Ludwik Jabłonowski, Ignacy Skarbek, Ksawery Chołoniewski, Piotr Zabielski; ze stanu rycerskiego: Ludwik Kalinowski, Jacek Fredro, Onufry Szumlański, Kajetan Uruski, Antoni Kownacki, Jan Batowski, Tomasz Dąmbski, Tomasz Janiszewski.