Zdaniem Stanisława Grodziskiego celem powołania tego organu było z jednej strony stworzenie pozorów zachowania parlamentaryzmu I Rzeczypospolitej pod nowymi rządami, a z drugiej przyspieszenie rozwarstwienia i osłabienia solidarności szlachty polskiej poprzez pogłębienie podziału między magnaterię i resztę szlachty, przy dużym stopniu lojalności magnatów wobec władzy w Wiedniu.
W 1790 roku pojawiła się wśród ziemiaństwa galicyjskie koncepcja rozszerzenia uprawnień sejmu stanowego, tzw. charta Leopoldina, jednak bezowocna.
XIX w. Do koncepcji sejmu stanowego w Galicji władze austriackie powróciły po kongresie wiedeńskim, na którym trzej zaborcy ustalili nadanie ziemiom polskim reprezentacji politycznej (w takim zakresie, jakie władze zaborcze uznają „za użyteczne i przyzwoite”). To stanowiło podstawę do patentu cesarza Franciszka z 13 kwietnia 1817 r., w którym odnowił on galicyjski sejm stanowy. Dopuszczono dodatkowo przedstawicieli Lwowa, jednak przysługiwał im wspólnie tylko jeden głos.
Kompetencje tego organu w praktyce pozostawały nadal bardzo ograniczone. Franciszek Smolka tak je charakteryzował: