Autor definiuje survival w ramach działalności turystyczno-rekreacyjnej jako formę spędzania czasu wolnego w plenerze, mającą na celu przeżycie przygody połączonej ze zdobywaniem wiedzy i ćwiczeniem umiejętności związanych z przetrwaniem w warunkach opresyjnych, w tym szczególnie w środowisku naturalnym. Istotą tej aktywności jest uzyskanie niezależności od czynników zewnętrznych (cywilizacyjnych) oraz poszukiwanie dróg radzenia sobie z własnymi słabościami.
Sztuka przetrwania jako samodoskonalenie Jeden z czołowych survivalowców w Polsce, Krzysztof J. Kwiatkowski, autor pierwszej polskiej książki poświęconej survivalowi: „Survival po polsku” (pierwsze wyd. 1996), przeciwstawia okazjonalnemu survivalowi rekreacyjnemu specyficzną formę samodoskonalenia ustawicznego, wyzwalającego własną aktywność (rozumianą jako „niebycie bezradnym”), kształcącego „orientację w rzeczywistości”. Nazywa tę postawę „survival jako modus vivendi – sposób życia”. W jego opisie survival jest multidyscyplinarny: łączy podstawową wiedzę z psychologii, fizjologii, medycyny i ratownictwa, botaniki, fizyki i chemii, geografii, meteorologii, traperki, itp.