Historia Żydów w Pińczowie thumb|Synagoga Stara Pierwsi Żydzi zamieszkiwali Pińczów już w I poł. XVI w., od 1576 roku płacili podatki. Tamtejszy Kahał powstał pod koniec XVI w. W 1594 roku Żydzi otrzymali przywileje od właściciela miasta, Zygmunta Myszkowskiego, w tym zezwolenie na budowę bożnicy. Powstały też szkoły żydowskie, drukarnie i biblioteki.
W XVIII w. Pińczów stał się jednym z ważniejszych ośrodków żydowskich w Małopolsce. W 1765 roku zamieszkiwało w nim 2862 Żydów, zaś w 1856 roku – 1877 (70% mieszkańców). Kapitał żydowski przyczynił się do rozwoju gospodarczego miasta w XIX w. Powstała fabryka sukna Rosenberga, fabryka wyrobów bawełnianych i farbiarnia Berensteina. W radzie miejskiej w latach 1927–1930 zasiadało 15 Polaków i 15 Żydów, a przewodniczył jej miejscowy proboszcz (żeby uniknąć pata).
W marcu 1919 roku dochodzi w mieście do antysemickich ekscesówAndrzej Friszke „Państwo czy rewolucja. Polsce komuniści a odbudowanie państwa polskiego 1892 – 1920“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2020, ISBN 978-83-66586-19-2, str. 367.
W 1939 roku w Pińczowie mieszkało 3500 Żydów. W październiku 1942 roku Niemcy deportowali 3000 Żydów do obozu zagłady w Treblince.