Ciążenie Latoszyńskiego do nowowiedeńskiej szkoły (Schönberg, Webern, a zwłaszcza Berg) było zupełnie nie do przyjęcia dla radzieckich muzykologów i teoretyków (w latach 1948 i 1952 był ostro krytykowany za „formalizm” zwłaszcza w jego Symfonii Nr 2). Jednocześnie był to bardzo ważny nurt inspiracji dla kompozytora, który w następnych 30-, 40- i 50-tych latach był deformowany w rezultacie trwałego kompromisu.
Dorobek twórczy Latoszynskiego: 5 symfonii (1919, 1936 – przeredagowana w 1954, 1954, 1963, 1966) poematy symfoniczne (Grazyna, Na brzegach Wisły) opery Złota obręcz (według Zachar Berkut Ivana Franka), Szczors utwory kameralne (Sonata na skrzypce i fortepian, 2 trio fortepianowe, Ukraiński kwintet, 6 kwartetow smyczkowych i in.) utwory chóralne, cykly pieśni utwory solowe na fortepian
Muzyka filmowa 1951: Taras Szewczenko
Przypisy
Bibliografia Лятошинський Борис Миколайович w: Енциклопедія історії України: Т. 6. Редкол.: В.А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2009, Wyd. «Наукова думка».