Był również przewodniczącym Związku Kompozytorów Ukrainy (1939-41), a do końca życia jego członkiem. Latoszyński uważany jest za ojca ukraińskiej współczesnej szkoły kompozytorskiej. Studiowało u niego szereg kompozytorów, którzy w następnych latach decydowali o obliczu ukraińskiej muzyki współczesnej, wśród nich Igor Szamo, Iwan Karabyć, Wałentyn Sylwestrow, Jewhen Stankowycz, Łesia Dyczko, Łeonid Hrabowski. W 1946 i 1952 otrzymał Nagrodę Stalinowską, a w 1971 pośmiertnie Nagrodę Państwową im. Szewczenki.
Borys Latoszynski brał udział w Warszawskiej Jesieni: w 1958, 1959 i 1967 roku, za każdym razem jako przewodniczący oficjalnej delegacji Związku Kompozytorów ZSRR.
Pochowany na cmentarzu Bajkowskim.
W kontekście muzycznej rewolucji pierwszych dziesięcioleci po I Wojnie Światowej inicjował on modernistyczny muzyczny ruch na Ukrainie szeregiem utworów, które w oryginalny sposób odzwierciedlały jego zachwyt ekspresjonizmem. Niestety, ruch ten powstawał w czasie, w którym estetycznym dogmatem stawał się realizm socjalistyczny. Nie mógł być więc alternatywą dla procesu prymitywizacji sztuki, która w tym czasie zaczęła dominować w całym ZSRR.