W 1927 r. został dyrektorem alumnów i administratorem domu, w 1932 r. – jego przełożonym, a rok później został przeniesiony na analogiczne stanowisko do Sadowia koło Ostrowa Wielkopolskiego. W 1934 r. ponownie został przełożonym w Przasnyszu, by w 1936 r. wrócić do Sadowia. Został tam przełożonym, następnie spowiednikiem nowicjuszy. Od 1937 r. ponownie przełożonym i delegatem przełożonego generalnego pasjonistów w Polsce, od maja 1938 r. wiceprowincjałem nowo utworzonej wiceprowincji polskiej. Funkcję tę pełnił przez wiele lat, aż do 1954 r. W okresie okupacji niemieckiej przebywał na terenie diecezji częstochowskiej.
W 1954 r. został przełożonym w Rawie Mazowieckiej, pod koniec 1957 r. objął analogiczne stanowisko w Przasnyszu. W 1960 r. przeszedł zawał serca i dopiero po kilku miesiącach wyszedł ze szpitala z nadwerężonym zdrowiem. Tego samego roku przeniósł się na placówkę do Łodzi. Ostatni okres życia spędził w Rawie Mazowieckiej. Na początku 1967 r. dostał wylewu krwi do mózgu. Zmarł kilka tygodni później. Pochowany został na cmentarzu w Rawie.