W kwietniu 1923 r. generał zgromadzenia o. Sylwiusz Di Vezza wysłał o. Juliusza razem z bratem Kazimierzem Staszewskim do Polski z poleceniem wyszukania klasztoru na pierwszą placówkę pasjonistów w kraju. Wśród wielu oferowanych miejsc, które odwiedzali, znalazł się również zrujnowany klasztor pobernardyński w Przasnyszu. O przekazanie klasztoru przasnyskiego pasjonistom osobiście zabiegał u władz generalnych zakonu biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski.
4 czerwca 1923 r. konsultor generalny pasjonistów, o. Tyburcjusz Menica podjął decyzję o przejęciu konwentu w Przasnyszu przez zgromadzenie. 17 czerwca odbył się uroczysty ingres pasjonistów do klasztoru przasnyskiego. W pierwszej wspólnocie pasjonistów w Polsce o. Juliusz objął funkcję wikariusza klasztoru. Przełożonemu, Włochowi o. Bartłomiejowi Rapettiemu służył za tłumacza, spełniał funkcje liturgiczne i duszpasterskie w kościele klasztornym i Rostkowie, głosił porywające kazania. Nie cieszył się jednak dobrym zdrowiem.