Na jego wniosek 24 stycznia 1917 szef Stawki zezwolił na bazie brygady formować Dywizję Strzelców Polskich.
Właściwy proces organizowania dywizji złożonej z czterech pułków strzelców, dywizjonu ułanów, kompanii saperów i pododdziałów zabezpieczenia, pozbawionej jednak artylerii, rozpoczął się 8 lutego 1917.
Korpusy polskie thumb|250px|Sztandary jednostek polskich Nowy okres dziejów polskiego wysiłku militarnego podejmowanego w Rosji nastąpił po obaleniu caratu. Poważne możliwości mobilizacyjne wynikające z dużej liczby Polaków służących w armii rosyjskiej dawały nadzieję organizacji dużych formacji wojskowych. Liczbę rezerw osobowych określono na około 700 000, w tym 119 generałów i prawie 20 000 oficerów. W przewidywaniach mobilizacyjnych brano ponadto pod uwagę znaczną liczbę Polaków żyjących na terytorium państwa rosyjskiego, a zdolnych do służby wojskowej, oraz około 100 000 mężczyzn polskiego pochodzenia w obozach jenieckich.
W skład Wojska Polskiego, formowanego na nowych zasadach, miały wejść trzy wyższe związki taktyczne. Były to: I Korpus Polski pod dowództwem gen. Dowbora-Muśnickiego organizowany na Białorusi, II Korpus Polski pod dowództwem gen. Stankiewicza tworzony w Besarabii i III Korpus Polski pod dowództwem gen. Eugeniusza de Henninga-Michaelisa formowany na Ukrainie.