W tym czasie Lelów funkcjonował już jako dobrze rozwinięta wioska, która była częścią dóbr należących do wymienionych kanoników z Wrocławia.
Rocznik kapituły krakowskiej zawiera pod rokiem 1246 wiadomość o wyprawie zbrojnej Konrada księcia mazowieckiego na Kraków i wzniesieniu przez niego grodu w Lelowie. W tym samym roku Konrad I Mazowiecki, jego syn Kazimierz oraz Mieszko Opolski budują gród („edificant castrum”) nad Białką. Natychmiastową reakcją księcia krakowskiego i sandomierskiego Bolesława Wstydliwego było zajęcie grodu i jego zburzenie.
W roku 1250 pojawia się kolejna wzmianka o miejscowości w łacińskim dokumencie z 1250 roku wydanym przez papieża Innocentego IV w Lyonie gdzie wieś zanotowana została jako „villa Lelov”.
Pod rokiem 1260 rocznik informuje o akcji Kazimierza, syna Konrada, który odbudował gród w Lelowie, narażając się na identyczną reakcję. Gród w Lelowie, wzmiankowany był jako „castrum in Lelow” w 1246 roku i „castrum Lelou” w 1260 roku