W 1911 roku Vogt ponownie odkryła tzw. stan marmurkowy ciała prążkowanego (corpus striatus), charakteryzujący się powolnymi, wijącymi się, bezcelowymi ruchami, głównie dłoni i twarzy. Zespół ten został już opisany przez Gabriela Antona w 1896 roku, ale jego praca spotkała się z niewielkim zainteresowaniem, podczas gdy raport Vogta wysunął ją na czoło badań nad patologią jąder podstawy. Vogt kontynuowała pionierskie prace w neuroanatomii wzgórza i, wraz z Hermannem Oppenheimem, opublikowała swoje odkrycia dotyczące porażenia dziedzicznego i podwójnej atetozy, w których zwróciła uwagę na plamisty wygląd prążkowia. W 1922 roku, dzięki badaniom nad owadami i ludzką korą mózgową, Vogtowie zdefiniowali pojęcie patoklizji. W styczniu 1923 roku udali się do Moskwy, aby wziąć udział w I Wszechrosyjskim Kongresie Psychoneurologii. Tam wygłosili wykład na temat patoarchitektoniki i patoklizy, opowiadając o swoich 25-letnich doświadczeniach w badaniach nad strukturami kory mózgowej. W dalszej części swojej kariery Vogtowie skupili się na genetyce i eksperymentowali z owadami zebranymi podczas wakacji na Kaukazie, Bałkanach, w Afryce Północnej i na Balearach. Ich młodsza córka, Marguerite, kontynuowała te badania przez około dziesięć lat, zanim przeniosła się do Kalifornii.