stan marmurkowaty (choroba Vogtów).
Głównym zainteresowaniem Vogt i jej męża była identyfikacja i charakterystyka różnych obszarów kory nowej mózgu według kryteriów funkcjonalnych i strukturalnych. Vogtowie dążyli do zlokalizowania obszarów w korze mózgowej, które korelują z określonymi funkcjami mózgu. To również zmotywowało ich do eksperymentalnej pracy nad stymulacją elektryczną u 150 małp, dzięki której mapowali obszary kory mózgowej i wzgórza we współpracy z Korbinianem Brodmannem. Odkrycia z rozprawy doktorskiej Cécile Vogt skłoniły Vogtów do zakwestionowania doktryny centrów asocjacyjnych niemieckiego neurologa Paula Flechsiga. Wspólnie kontynuowali zaawansowane badania neuropatologiczne i opublikowali swoje wyniki dotyczące cyto- i mieloarchitektury ośrodkowego układu nerwowego oraz anatomii funkcjonalnej jąder podstawy. Odkrycia z rozprawy doktorskiej Cécile Vogt skłoniły Vogtów do zakwestionowania doktryny centrów asocjacyjnych niemieckiego neurologa Paula Flechsiga. W 1909 roku Vogt opublikowała dzieło "La myéloarchitecture du Thalamus du cercopithèque", w którym opisała swoje eksperymenty nad przekierowaniem włókien czuciowych do brzusznej grupy jąder wzgórza.