Jeden z członków wskazany był na zastępcę przewodniczącego w radzie w razie nieobecności namiestnika. Kompetencje Rady Stanu Królestwa Polskiego określone w art. 29 obejmowały m.in.: przeglądanie i układanie projektów do nowych praw i ustaw zmierzających do ogólnego zarządu Królestwa, rozwiązywanie sporów kompetencyjnych między władzami administracyjnymi i sądowymi, kontrolowanie budżetu ustanowionego przez Radę Administracyjną, czytanie raportów głównych naczelników różnych gałęzi administracyjnych z ich pracy, rozstrzyganie odpowiedzialności politycznej podległych urzędników.

Dyrektorowie główni, generalny kontroler, członkowie Rady Administracyjnej i rady Stanu oraz komisji rządowych ponosili odpowiedzialność konstytucyjną po udowodnieniu winy przez Radę Stanu Królestwa (art. 38).

Już w roku 1841 zniesiono Radę Stanu, a część jej kompetencji przejął Departament ds. Królestwa Polskiego w Radzie Państwa w Petersburgu. W tymże samym roku zlikwidowano Sąd Najwyższy Instancji Królestwa oraz wydziały kasacyjne w Sądzie Apelacyjnym, a w ich miejsce wprowadzono dwa departamenty Rządzącego Senatu: IX i X.