W pracowni Mendla współpracował i zaprzyjaźnił się z polskim neurologiem Edwardem Flatauem, opisał jego metodę przecięć włókien w swojej książce. Publikował też prace z Maxem Bielschowskym. Na początku 1897 roku opublikował podręcznik Die Färbetechnik für das Nervensystem poświęcony zagadnieniu technik mikroskopowego barwienia preparatów neuroanatomicznych, przetłumaczony na angielski i francuski. W 1905 roku ukazało się trzecie wydanie książki w języku niemieckim.
W 1919 roku został profesorem okulistyki na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Zmarł w 1928 roku, pochowany jest na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee (kwatera H2). Jego ostatnia praca pojawiła się w Księdze pamiątkowej Edwarda Flataua w roku 1929.
Poza praktyką lekarską, Pollack był uznanym pianistąJózsef Szigeti: With Strings Attached - Reminiscences and Reflections. A. A. Knopf, 1967. Był uczniem Maurycego Moszkowskiego w Berlinie. Występował z Fritzem Kreislerem i ze skrzypkiem Josephem Szigetim. Do grona jego znajomych należeli Emil von Sauer, Moriz Rosenthal, Teresa Carreño, Józef Hofmann, Leopold Godowsky i Fannie Bloomfield-Zeisler. W 1911 roku był jednym z założycieli i pierwszym dyrygentem Orkiestry Lekarzy Berlińskich.