i wnioskowanej przez nich pozycji filogenetycznej Beelzebufo, takson ten nie jest jednak mocnym argumentem na rzecz takiej teorii.
Paleoekologia Podobnie jak dzisiejsze Ceratophryinae Beelzebufo żył na terenach o klimacie ciepłym, okresowo suchym. Przypuszczalnie, jak Ceratophrys, prowadził głównie lądowy tryb życia i mógł kopać nory. Ostre zęby i zdolność do mocnego zaciskania szczęk sugerują, że Beelzebufo był drapieżnikiem mogącym polować na niewielkie kręgowce.
Historia odkryć Pierwsze skamieniałości B. ampinga zostały odnalezione w 1993 roku przez Davida W. Krause’a ze Stony Brook University w Nowym Jorku. Jednak dopiero 15 lat później takson ten został formalnie opisany przez Susan E. Evans, Marca Jonesa i Krause’a na łamach „Proceedings of the National Academy of Sciences”. W sumie znaleziono ponad 60 skamieniałości w 26 lokalizacjach, dzięki którym badacze byli zdolni zrekonstruować części szkieletu płaza, w tym prawie całą czaszkę.
Nazwa rodzajowa to kontaminacja imienia Belzebub (w języku greckim oznaczającego diabła) i łacińskiego słowa bufo, oznaczającego ropuchę. Z kolei epitet gatunkowy pochodzi od malgaskiego wyrazu oznaczającego tarczę, co odnosi się do silnego skostnienia czaszki.
Przypisy
Kategoria:Ceratophryidae Kategoria:Płazy kredy Kategoria:Wymarłe płazy bezogonowe Kategoria:Wymarłe zwierzęta Madagaskaru