Podróżować lubił bardzo, od Poitiers aż pod Margot I w Vendôme też był raz krótko. Bardzo lubił pływać łódką, Lecz po lądzie chodził pieszo, Jak to ludzie, gdy się spieszą; Więc gdy wody wkrąg nie było, Maszerował, że aż miło.
Nieco winka pił co rano z beczki, jeśli mu ją dano. Jadał smacznie, jadał wiele, Gdy płacili przyjaciele I co roku miał wtorkową Noc przed Środą Popielcową.
Że złociste włosy miał, Każdy go blondynem zwał. Nie miał sobie równych w świecie, Bo był całkiem sam, jak wiecie. Jak mawiali przyjaciele, Miał talentów różnych wiele: Kiedy wierszem pisał coś, To nie prozą - równy Gość!.
Niezbyt dobrym był tancerzem, Trzeba to powiedzieć szczerze, Śpiewał jednak nie tak źle, Jeśli raczył zamknąć się. Nie mógł się też zdecydować Pistolety naładować, Kiedy prochu mu nie stało I ołowiu było mało.
Poległ La Palisse, panowie, Tu, pod Pavią, każdy to wie, Ale kwadrans wcześniej był Całkiem taki jakby żył. Obawiamy się, że rana, Przez złych ludzi mu zadana, Należała do śmiertelnych, Skoro umarł nasz wódz dzielny
Opłakany przez