Pociski Harpoon miały zasięg 130 km i przenosiły głowicę o masie 227 kg, przy czym od 2001 roku można było stosować pociski wersji Block II z możliwością ataku na cele lądowe.
Niezależnie od modułów uzbrojenia, w wariancie uderzeniowym można było zamontować na pokładzie na burtach dwie wyrzutnie torped kalibru 533 mm. Stosowano torpedy FFV typ 613, kierowane przewodowo lub samonaprowadzające się pasywnie, o zasięgu do 15 km. Od 2001 roku stosowano także lekkie torpedy przeciwpodwodne MU90 Impact. W składzie uzbrojenia były także cztery bomby głębinowe, albo w wariancie stawiacza min 60 min morskich na montowanych na pokładzie torach minowych.
Do samoobrony przeciw lotnictwu we wszystkich wariantach wyposażenia można było zastosować moduł z trzema podwójnymi pionowymi wyrzutniami Mk 48 Mod 3 dla sześciu rakiet przeciwlotniczych krótkiego zasięgu Sea Sparrow. Przy czym, cztery takie moduły zostały zamówione przez marynarkę dopiero w listopadzie 1993 roku. Od 2002 roku stosowano także wyrzutnie dla 12 rakiet.