Pierwszą obszerniejszą pracą historiozoficzną było Polskie Logos a Ethos (1921), w którym Koneczny rozwijał tezę, że naród posiada wybraną w sposób wolny ideę przewodnią, a celem Polski jest głoszenie nadrzędności prawa moralnego nad skutecznością polityczną oraz rozpowszechnianie idei dobrowolnej unii, której wzorem miały być unie polsko-litewskie. W roku akademickim 1926/27 Koneczny prowadził na Uniwersytecie Stefana Batorego wykłady ze Wstępu do nauki o cywilizacji. W tym okresie publikował artykuły i broszury, w których kształtował pojęcia takie jak cywilizacja, trójprawo, quincunx, personalizm i gromadność.

Historiozofia Konecznego uzyskała swój dojrzały kształt w książce O wielości cywilizacyj (1935) – na Zachodzie wydanej w 1962 w języku angielskim pod tytułem On the Plurality of CivilisationsLondyn, 1962., do której przedmowę napisał Arnold Joseph ToynbeePiotr Skudzrzyk, Losy cywilizacji według Arnolda J.Toynebee’ego, Katowice 1992, s. 13., . oraz traktowanej jako jej uzupełnienie książce Rozwój moralności (1938), a także w będących jej rozwinięciem niewydanych za jego życia książkach: Cywilizacja bizantyńska, Cywilizacja żydowska, Państwo i prawo w cywilizacji łacińskiej. Historiozofia była w jego ujęciu badaniem praw dziejowychPor. Koneczny F., „Prawa dziejowe”, Londyn 1982, lub nowsze wydania, np.