Mahpeyker urodziła padyszachowi wiele dzieci, pewne, że jednymi z nich byli: Mehmed, Ayşe, Fatma, Hanzade, Murad, Kasim, Ibrahim, Ümmügülsüm oraz zmarli w dzieciństwie Orhan i Selim. Miała bardzo dobre relacje ze swoimi pasierbami, Osmanem i Bajazydem. Zdawała sobie jednak sprawę, że jeśli Osman zostanie w przyszłości władcą, skaże jej synów na śmierć. Zabiegała więc o prawa do tronu dla chorego psychicznie Mustafy, młodszego brata Ahmeda, obawiając się o życie swoich dzieci.
Rywalizowała z Mahfiruz, Fatmą i pozostałymi konkubinami Ahmeda. Mówi się, że nawet sam Ahmed uderzył jedną kobietę w twarz w obecności pozostałych nałożnic, a następnie wygnał ją z pałacu za lekceważącą postawę wobec jego ulubienicy. Takich opowieści jest wiele.
Wygnanie Sułtan Ahmed I zmarł 22 listopada 1617 roku na tyfus. Zgodnie z nowym prawem senioratu i przy pomocy samej Haseki na tron wstąpił Mustafa I. Kösem zgodnie z tradycją wyjechała do Starego Pałacu, jednakże wciąż wywierała duży wpływ na politykę, kontaktując się z Halime, matką Mustafy.