Według tej brzmiącej mało prawdopodobnie historii ta druga już zniewaga doprowadziła Esena do wojny.

W lipcu 1449 roku Esen rozpoczął inwazję na Chiny na wielką skalę. Posłał Tajsuna na czele Urianchajców, żeby wykonali rajd w kierunku półwyspu Liaotung, podlegającemu mu "zhiyuan" Ali nakazał oblegać Xuanfu, a sam ruszył w kierunku Datongu, innego ważnego punktu Wielkiego Muru. 3 sierpnia Esen zniszczył źle zaopatrzoną i dowodzoną armię chińską w pobliżu Yanghe na północ od Datongu i ruszył w kierunku samego miasta. W tym czasie cesarz Zhu Qizhen, zachęcany do tego przez Wang Zhena, zdecydował się osobiście wyruszyć przeciwko Ojratom wraz z podobno półmilionową armią. 18 sierpnia dotarł do Datongu, jednak w obliczu uzyskanej świadomości klęski pod Yanghe oraz głodu nękającego armię dwa dni później nakazał odwrót. Chińska armia powracała tym samym spustoszonym szlakiem co poprzednio, stopniowo coraz bardziej zdezorganizowana. 30 sierpnia Ojraci zniszczyli chińską straż tylną oraz odsiecz w sile czterdziestu tysięcy koni. Następnego dnia Chińczycy rozbili obóz wokół stacji pocztowej Tumu, gdzie jednak pozbawieni byli dostatecznej ilości wody. Wang Zhen podobno odmówił udania się do pobliskiego obwarowanego Huailai, ponieważ musiano by wtedy porzucić jego osobisty bagaż.