Kąt podniesienia luf wynosił od -10° do +45°, co teoretycznie umożliwiało również strzelanie amunicją burzącą z zapalnikami czasowymi do nisko lecących samolotów, zwłaszcza torpedowych. Pociski wystrzeliwano z prędkością początkową 920 m/s na odległość do 19 600 m (pierwotnie prędkość wynosiła 950 m/s, a donośność 22 000 m, lecz wartości te ograniczono przez zmniejszenie ładunków w celu zwiększenia żywotności luf). Działa miały trójkątne w widoku z boku maski ochronne. Obie lufy umieszczone były na wspólnej lawecie, a obrót podstaw i podnoszenie luf odbywały się za pomocą napędów elektrycznych.
Etatowy zapas amunicji wynosił 800 pocisków (200 na lufę). Stosowano pociski przeciwpancerne o masie 23,4 kg, burzące lub zapalające o masie 22,8 kg oraz oświetlające. Amunicja była łuskowa, rozdzielnego ładowania, z ładunkiem miotającym o masie 9,7 kg. Okręty miały dwie komory amunicyjne, na dziobie i rufie, z których amunicję dostarczano windami elektrycznymi. Teoretyczna szybkostrzelność wynosiła do 7–8 strzałów na minutę, lecz w praktyce osiągała ok. 6 strzałów na minutę (salwy co 10 sekund). Masa stanowiska wynosiła 22,24 tony.