Z powodu gorszej stateczności okrętów typu Folgore nie wyposażono w przewidziane w projekcie i stosowane w pierwszej serii dwie haubice kalibru 120 mm OTO model 1933 o długości lufy L/15, przeznaczone wyłącznie do wystrzeliwania pocisków oświetlających podczas walk nocnych.
Artyleria przeciwlotnicza Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły dwa działka automatyczne kalibru 40 mm Vickers-Terni model 1917 o długości lufy L/39, na podstawach model 1930. Umieszczono je po obu burtach na pokładzie górnym za kominem. Pierwotnie miały znajdować się na wyżej położonych platformach, lecz w celu poprawy stateczności przeniesiono je niżej, co ograniczyło ich kąt ostrzału. Strzelały pociskami o masie 0,9 kg na odległość w poziomie do 4400 m. Zasilane były z taśm 50-nabojowych, a ich szybkostrzelność teoretyczna wynosiła 200 strz./min, natomiast praktyczna jedynie 50 strz./min. Uzupełniały je cztery wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 13,2 mm Breda M.1931, podwójnie sprzężone w dwóch stanowiskach na skrzydłach dachu mostka. Zasilane były z magazynków 30-nabojowych, a ich efektywna donośność wynosiła 2000 m. Okręty miały ponadto dwa karabiny maszynowe kalibru 8 mm Breda na przenośnych lawetach.