Szybko dał się poznać jako znakomity mówca. Swoją pierwszą mowę w parlamencie wygłosił podczas debaty o ustawie nadającej równe prawa Żydom. Pisał również pamflety na temat sytuacji Kościoła Szkocji. W 1852 r. został lordem tajnej pieczęci. W latach 1855–1858 był poczmistrzem generalnym. W latach 1859–1866 ponownie był lordem tajnej pieczęci. W 1868 r. został ministrem ds. Indii i pozostał na tym stanowisku do upadku liberalnego rządu w 1874 r. W tym czasie, wbrew opinii władz kolonii, odmówił udzielenia wsparcia szachowi Afganistanu. Szer Ali Chanowi, w walce z Rosjanami, co w najbliższym czasie doprowadziło do wybuchu II wojny brytyjsko-afgańskiej.
W 1880 r. po raz trzeci został lordem tajnej pieczęci. Zrezygnował w 1881 r. w proteście przeciwko poparciu premiera Gladstone’a dla autonomii Irlandii. Kiedy w 1886 r. Gladstone przedstawił Home Rule Bill, Argyll zerwał z Partią Liberalną, ale nie przeszedł do Partii Liberalno-Unionistycznej.
Książę Argyll prowadził również działalność naukową. Zaliczał się do grona największych krytyków teorii ewolucji Charlesa Darwina. Pisywał również na tematy ekonomiczne. Był geologiem-amatorem i członkiem Towarzystwa Królewskiego (od 1851 r.).