W powództwach in rem roszczenie powód mógł kierować – w odróżnieniu od actiones in personam – ku każdemu kto naruszał chronione przez dane powództwo prawo rzeczowe (skuteczne erga omnes)Digesta 44,7,25 principium: Ulpian Domitius w księdze pierwszej reguł: Istnieją dwa rodzaje powództw, rzeczowe, które zwie się windykacyjnym, oraz osobiste, znane jako kondykcyjne. Rzeczowe powództwo to takie, przy pomocy którego domagamy się wydania naszej rzeczy będącej w posiadaniu kogoś innego i zawsze kierowane jest przeciw temu, kto rzecz posiada. (...)Digesta 44,7,25 principium: Ulpianus libro singulari regularum: Actionum genera sunt duo, in rem, quae dicitur vindicatio, et in personam, quae condictio appellatur. In rem actio est, per quam rem nostram, quae ab alio possidetur, petimus: et semper adversus eum est qui rem possidet. (...).. Z tego powodu osoba pozwanego nie była wymieniana w intentio formułki, w której znajdowało się jedynie stwierdzenie, że sporna rzecz jest własnością powoda (bądź przysługuje mu inne prawo rzeczowe). Różnica między actiones in personam i actiones in rem stała się podstawą podziału praw podmiotowych na względne i bezwzględne. Poza prawami rzeczowymi powództwa in rem chroniły niektóre stany faktyczne, np.