thumb|150px|Była siedziba Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Pracowni Neurobiologicznej gdzie pracowała Natalia Zand. thumb|150px|Instytut Patologiczny w byłym Szpitalu Starozakonnych w Warszawie. W tym szpitalu Natalia Zandowa pracowała na oddziale Edwarda Flataua. Ukończyła II Gimnazjum żeńskie w Warszawie w 1899 roku. Od jesieni 1900 studiowała medycynę na Uniwersytecie Genewskim, zdała egzaminy końcowe w 1906 roku, uzyskując dyplom lekarski w Genewie 20 kwietnia 1907 na podstawie rozprawy Un cas de leucémie myéloïde chez un enfant de neuf mois, przygotowanej pod kierunkiem Edouarda Martina. W tym okresie poznała Klementynę (Inę) Jezierską (1880-1972), jej wieloletnią późniejszą przyjaciółkę. Przez córki Klementyny Natalia Zand była nazywana „Ciocia Nata”. W tym okresie poznała też Wandę Oppman (ur. 1881), siostrę stryjeczną Artura Oppmana. Natalia w 1902 roku mieszkała w Genewie przy ulicy Hugo-de-Senger 6. W 1907 roku dyplom nostryfikowała (zdała egzamin państwowy) na Uniwersytecie Charkowskim. Od 1907 roku związana z oddziałem neurologicznym Edwarda Flataua w Szpitalu Starozakonnych na Czystem, gdzie pracowała jako pierwszy asystent przez przynajmniej 17 lat oraz 4 lata na oddziale chorób nerwowych.