ozdobiony 10 herbami i wizerunkami świętych Jana i Stanisława, mający 12½ łokcia obwodu i 6½ stopy wysokości (odlany w 1627 przez Tomasza Godax i Piotra Breczwela). W kościele pobernardyńskim w Lublinie znajduje się dzwon (8 łokci obwodu) z płaskorzeźbami i ozdobami, odlany w 1658 przez Andrzeja Przybyłkę i Alberta Żmudę. Słynął wielkością dzwon farny w Nowym Sączu odlewu Wagnerowicza z Lublina (1617), (14 łokci obwodu, pęknięty). Słynęły także nie tyle wielkością, ile głosem, „jakoby na dwie mile w dzień cichy słyszanym, dwa dzwony farne radziwiłłowskie: w Mirze i Nieświeżu. Pierwszy był fundacyi księcia „Panie Kochanku” i nosił też imię swojego fundatora 'Karol'”.
W wydawanych przez Akademię Umiejętności w Krakowie Sprawozdaniach Komisyi do badania historyi sztuki w Polsce znajdują się wiadomości o dzwonach w Krakowie (t. I str. 26, 29 i 30, t. II str. 113) w Ostrogu wołyńskim (t. III str. 87), w Sączu (t. IV str. LXXXIV) w Sandomierzu (t. II str. 49), w Chyrowie (t. V str. CXXXI), w Łanach (t. V str. CXXXI), we Lwowie (t. V str. CXXXI), w Zubrzy (t. V str. CXXXI), o odlewni w Urzeczu (t. VI str. 238) i Pokojowie (t. VI str. 210 i 211)”.