Nadawanie imion dzwonom W Kapitularzu Karola Wielkiego z 789 roku, „jest przepis przeciwko zabobonom, praktykowanym przy benedykcyi dzwonów”. Papież Jan XIII, poświęcił w 968 roku wielki dzwon kościoła laterańskiego i nadał mu imię „Jan”. We Włoszech nadawano dzwonom także imiona żeńskie. W Polsce nadawano imiona, tylko męskie, zwykle od ich fundatorów, jak np. wielki dzwon, odlany z woli króla Zygmunta I w 1520 roku w Krakowie, dla katedry na Wawelu przez Hansa Behema, ochrzczony został imieniem Zygmunt.
Opisy identyfikacyjne dzwonów „O starych dzwonach w kraju wiemy” – pisze w 1878 roku ks. Władysław Siarkowski, że „znajdują się w Czersku, Poznaniu, Krakowie, Ludzimierzu, Zakroczymiu, Sandomierzu (dwa: jeden z 1314, drugi z 1399), Lwowie, Kielcach, Koźminie, Lanckoronie, Zebrzydowicach, Rabce, Toruniu”Władysław Siarkowski, Dzwony w gubernii Kieleckiej, Warszawa 1878.. W Krakowie, w kościele NMP, znajduje się dzwon ludwisarza Freudentheila z roku 1435, z płaskorzeźbami Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus, herbem państwa polskiego, miasta Krakowa, sześciu różnymi herbami polskimi i Oleśnickich. W katedrze krakowskiej, na wieży wikaryjskiej, są trzy dzwony, znane pod imionami: Maciek, Nowak i Gaworek, nazywane też „srebrnymi” (użyto w nich domieszki srebra). W kościele katedralnym w Lublinie znajduje się dzwon