Zachowane zabytki garncarstwa awarskiego cechuje występowanie obok produkcji rzemieślniczej wytwórczości domowej, która jednak w późnym okresie zanikła. Ma ona genezę środkowoazjatycką i charakteryzuje się naczyniami o workowatym albo jajowatym kształcie. Produkcja rzemieślnicza, tzw. ceramika siwa, reprezentuje wysoki poziom techniczny i również wykazuje cechy wskazujące na jej środkowoazjatyckie pochodzenie. Pod koniec VII wieku pojawiła się na terenie kaganatu ceramika tzw. żółta, z gliny o charakterystycznej barwie, pokrywana czerwoną lub czarną farbą. Jej pojawienie wiąże się z przybyciem na tereny awarskie grup wędrownych z terenu Sogdiany.
Pochodzenie rzemieślników awarskich trudno ustalić. Częściowo rekrutowali się zapewne spośród jeńców wojennych.
Wymiana Brak dowodów na istnienie handlu w kaganacie awarskim. Wymiana odbywała się prawdopodobnie w drodze bezpośredniego kontaktu pomiędzy wytwórcą a odbiorcą. W okresie I kaganatu Awarowie zgromadzili ogromne bogactwa głównie za pomocą łupiestwa i trybutów. Historycy obliczają, że z samych trybutów bizantyjskich uzyskali około 6 milionów sztuk solidów, tj. około 27 ton złota.