W 1451 r. złotoryjanie złożyli hołd książętom chojnowskim, uznając ich władzę. Natomiast w Legnicy, patrycjat w 1452 roku oddał hołd Fryderykowi II Łagodnemu, któremu Fryderyk III powierzył lenno legnickie. Jan, nie godząc się z tym wymógł na Fryderyku III sąd rozjemczy we Wrocławiu, gdzie interesy Habsburgów reprezentował komisarz Reiprechta von Ebersdorfa. Nieścisłości natury formalnej nie pozwoliły wydać wyroku. Kiedy po buncie w Austrii Fryderyk III odesłał Władysława Pogrobowca do Czech, gdzie został w 1453 roku został on ukoronowany, legniczanie złożyli hołd królowi czeskiemu. Wówczas Jan postanowił wraz ze zbrojnym oddziałem chojnowiczan ruszył na Legnicę, by zdobyć miasto przemocą. Podczas obozowania w rejonie wzgórza Sikornik między Lipcami a Ulesiem, nieopodal Legnicy, wojska Jana zostały z zaskoczenia napadnięte przez uzbrojonych mieszczan legnickich, dowodzonych przez burmistrza Bitschena. Doszło do zaciętej walki. Zamiary Jana udaremniono, a sam książę ledwo uszedł z życiem. We wrześniu tego samego roku w imieniu swoim i Jadwigi książę Jan złożył na ręce komisarza królewskiego von Ebersdorfa, rezygnację z praw do lenna legnickiego. Jan otrzymał za to 28 000 guldenów.