Małżeństwo z Jadwigą Książęta pożyczali pieniądze od mieszczan, oddając im stopniowo swoje uprawnienia. Wobec narastających długów, licząc na prędkie objęcie zasobnego księstwa legnickiego, Jan zdecydował się na małżeństwo ze swą ciotką Jadwigą, córką Elżbiety. Związek, ze względu na bliskie pokrewieństwo (dziad Jana i ojciec Jadwigi byli braćmi) wymagał dyspensy od papieża Eugeniusza IV, którą uzyskano 10 października 1444 r. Ślub Jana i Jadwigi miał miejsce w lutym 1445 r., a rok później przyszedł na świat ich jedyny syn, Fryderyk I. Dzięki małżeństwu Jan I lubiński powiększył prawa do księstwa legnickiego. Małżonkowie żyli osobno – Jadwiga z synem i matką w Legnicy, a Jan w Chojnowie, bywając również w swej posiadłości we Wrocławiu.
W czerwcu 1445 roku Jan i Henryk weszli w układ z Elżbietą i jej mężem Wacławem I cieszyńskim. Z chwilą śmierci Elżbiety Strzelin wraz z okręgiem miał przypaść książętom w zamian za wypłacanie co roku daniny dla Wacława.
Spór o Legnicę Założona na prawie magdeburskim Legnica była wówczas rządzona przez patrycjuszowską radę, która nie była przychylna Piastom i popierała Habsburgów.