Dawne lasy zostały w ten sposób zastąpione przez stadia degradacyjne, reprezentowane przez wrzośce (Erica sp.), wrzos, kilka gatunków szczodrzeńców, żarnowców oraz janowców (Genista sp.), a także pionierskie łąki w miejscach, w których degradację dało się odczuć z większą intensywnością.
Najwyższe piętro, położone powyżej 1600–1800 m n.p.m., jest najsłabiej rozwinięte, nie tylko ze względu na wysokość, ale także z uwagi na niewielkie rozszerzenie terytorialne. Jest jednocześnie najmniej przekształcone działalnością człowieka. W przeszłości, gdy lodowce cofały się, na tym piętrze występowała brzoza, dąb czarny, sosna zwyczajna i cis, a także jałowiec pospolity, lokalny gatunek szczodrzeńca (Cytisus oromediterraneus Rivas Mart., T.E. Díaz, Fern.Prieto, Loidi & Penas) oraz m.in. caldoneira (Echinospartum ibericum Rivas-Martínez, Sánchez-Mata), lokalny gatunek z podrodziny bobowatych właściwych. Obecnie roślinność reprezentuje tu głównie mozaika różnych formacji krzewiastych (szczodrzeńce, janowce, wrzosy i wrzośce), z przewagą jałowca, które rozwijają się między łąkami górskimi, zbiorowiskami skalnymi i jeziornymi.