firma wybudowała walcownię metali kolorowych, w której wytwarzano nieprodukowane dotychczas: blachę mosiężną i srebrną, drut mosiężny, miedziany i srebrny, rury miedziane i mosiężne ciągnione bez szwu (od 1895 zakłady zmonopolizowały wytwarzanie rur miedzianych w Królestwie Polskim). Przedsiębiorstwo realizowało zamówienia rosyjskich ministerstw marynarki i komunikacji, dostarczała wyroby metalowe na rynek krajowy. Produkty użytkowe, głównie galanteria srebrna i platerowana, były prezentowane i nagradzane na targach i wystawach w Paryżu, Petersburgu, Kijowie, Odessie; sieć sklepów firmowych funkcjonowała w kilkunastu największych miastach cesarstwa rosyjskiego, a przedstawicielstwo handlowe w Teheranie. Spółka Akcyjna Fabryk Metalowych pod firmą „Norblin, Bracia Buch i T.Werner” rozwijała się aż do II wojny światowej, w II Rzeczypospolitej była jednym z największych i najważniejszych przedsiębiorstw metalowych.
Teodor Werner zm. 20 maja 1902 w Warszawie, pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie, skąd prochy przeniesiono na cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie, przy ul. Żytniej (kwatera S-3-5) śp. Teodor Werner.