Kapitał zakładowy spółki wynosił 1,5 mln rubli i podzielony był na 1500 akcji, po 1000 rubli każda; jedna trzecia część akcji (tj. 500 szt. o wartości pół miliona rubli) należała do Wernera. Pozostałymi akcjami dysponowali: Ludwik Norblin (500 szt.) oraz Karol Temler (szwagier Wernera), Aleksander Temler (po 166 szt.), Adam Norblin i Kazimierz Szwede (po 84 szt.). W ciągu kilku następnych lat nastąpiło rozproszenie akcji: Werner w 1899 posiadał 352 akcje, pozostałą część przekazał członkom rodziny, m.in. synowi Teodorowi Sylwestrowi (1867-1919) – 31 akcji. Fabryka należała do grupy sześciu największych w branży metalowej na terenie Królestwa Polskiego i dynamicznie się rozwijała; zwiększała się mechanizacja procesu produkcyjnego, moc zainstalowanych silników parowych wynosiła w 1893. 80 KM, by w ciągu dziesięciolecia wzrosnąć do 300 KM; zatrudniano już 400 robotników, a wartość produkcji opiewała na 1,2 mln rubli (1893); nieznany jest procent globalnej produkcji przypadającej na artykuły srebrne Wernera. Użytkowe i artystyczne wyroby fabryki nie decydowały już o charterze produkcji. W latach dziewięćdziesiątych XIX w.