Steven Spielberg) był doskonałym przykładem, w przeciwieństwie do bardziej niejasnych MacGuffinów w dwóch następnych produkcjach o przygodach Indiany Jonesa (Indiana Jones i Świątynia Zagłady; 1984 oraz Indiana Jones i ostatnia krucjata; 1989).
Yves Lavandier , francuski filmowiec i teoretyk filmu, uważał, że MacGuffin odgrywał u Hitchcocka rolę tajemnicy, która motywowała złoczyńców. Według autora MacGuffin z filmu Północ, północny zachód nie motywuje głównego bohatera; celem Rogera O. Thornhilla (Grant) jest oczyszczenie się z zarzutów i wyciągnięcie z kłopotów, które powstały w wyniku błędnej tożsamości, a to co ma istotne znaczenie dla Vandamma (Mason) i CIA, nie ma większego znaczenia dla Thornhilla. Zdaniem Lavandiera podobny brak mocy motywującej dotyczy MacGuffinów z filmów 39 kroków, Starsza pani znika (1938) i Zagraniczny korespondent (1940). Jak zwracał uwagę Lavandier, MacGuffin oznacza wszelkie uzasadnienie dla zewnętrznych, konfliktowych przesłanek działania.