W noweli Sreča Kosmač w dowcipny sposób opisuje ludzką ucieczkę od szczęścia, tytułowe szczęście uosabia dziewczyna o imieniu Sreča. Zjawisko „szczęścia” pisarz przedstawił w sposób groteskowy. Na koniec utworu ukazuje również śmierć, którą autor ukazuje jako życiowy nonsens. Obecny jest opis tęsknoty oraz rozczarowania. W noweli Kruh bohaterem jest dziwak i żebrak, którego Kosmač w sposób metaforyczny określa mianem człowieka mającego doprowadzić do społecznego niepokoju („družbeni prevrat”).
W noweli Tistega lepega dne Kosmač zawarł wiele humoru, folkloru (ślub czy przysłowia), a także satyrę na temat faszystów. Stosunek do człowieka jest w pewnym stopniu szyderczy. Powtarzać się będą także pewne postacie z noweli Žvljenje in delo Venca Povškaja. Druga część noweli ukazuje tragedię „szaleńca”, którego tłamsi erotyczny instynkt, czy przekonanie, że jest jedynie „beznadziejnym” eksperymentem. Ostatecznym wyjściem z sytuacji jest śmierć. W przeciwieństwie do niektórych utworów, gdzie Kosmač wprowadza elementy oniryczne, groteskowe lub też dotyczące zaburzeń psychicznych, we wspomnianych wyżej nowelach dominuje realistyczny typ narracji.