Dominacja srebra każe uznać system denarowy za klasyczny przykład monometalizmu. Charakterystycznym dla okresu denarowego jest zjawisko stopniowego spadku wartości denara, objawiające się poprzez zmniejszanie jego masy oraz pogarszanie próby stopu. Od końca X w., do początków XIV w., wartość denara na ziemiach polskich spadła z ok. 1,5 do 0,15 grama. Schyłek XII w. przyniósł także istotną zmianę techniki produkcji: zastąpienie dotychczasowego bicia dwustronnego – biciem jednostronnym, skutkującego powstaniem brakteata. Z racji tych wszystkich czynników okres denarowy dzieli się na trzy podokresy, wprawdzie niedające się zamknąć w datach rocznych, ale wyraźnie następujące jeden po drugim: denarów grubych – od Bolesława I Chrobrego, do Władysława I Hermana i Sieciecha, czyli przez cały XI w. denarów cienkich – od panowania Bolesława III Krzywoustego, do przełomu XII i XIII w. denarów brakteatowych – związanych ze zmianą techniki produkcji, obejmujący XIII w. Niewielki wyłom w monopolu denara stanowił wykreowany przez reformę karolińską obol, którego nazwa wywodziła się jeszcze z okresu starożytnej Grecji. Wartość obola była równa ½ wartości denara, zatem 1/480 funta. Postać materialną obol przybrał m.in. w Niemczech, Francji i ma Węgrzech. Na ziemiach polskich pomiędzy X a XIII w.